Żyję na tym świecie już wystarczająco długo, żeby nie być naiwną. Mam 54 lata. Mąż i ja nieustannie wędrujemy po wynajętych mieszkaniach. Kiedyś mieliśmy kawalerkę, ale musieliśmy ją sprzedać, ze względu na drogie leczenie mojej mamy. Dzieci już rozjechały się do innych miast, każdy ma swoje życie…
Kilka lat temu u mojej mamy zdiagnozowano ciężką chorobę. Byłam przy niej, opiekowałam się, a kiedy nabrała sił, zatrudniłam opiekunkę. Ja musiałam wrócić do pracy, więc nie mogłam sobie pozwolić, aby poświęcić matce należytą uwagę. Jej emerytura wystarczała na opłacenie opiekunki.
Mama zrozumiała moją decyzję. Wiedziała, że muszę chodzić do pracy, aby zapłacić czynsz, rachunki, kupić jedzenie i leki. Nie było dyskusji.
Kiedy mama gorzej się poczuła, mój mąż i ja przeprowadziliśmy się do niej. Nie odchodziliśmy od łóżka ani na chwilę. A co stało się potem?
Niedługo po tym, jak mama zmarła, zadzwonił do nas prawnik. Kiedy przyszłam na spotkanie, usłyszałam, że moja matka zmieniła cały testament. Przepisała wszystko … opiekunce. Tej ładnej, miłej dziewczynie, która zawsze była skromna i o nic nie prosiła.
Mieszkanie matki zostało sprzedane i w rzeczywistości nie możemy tam mieszkać, ponieważ nowi właściciele muszą się wprowadzić.
Na razie zwracam się do wszystkich znanych instancji i prawników i próbuję coś wywalczyć. Szczerze wierzę, że nadal mogę odzyskać to, co powinno należeć do mnie.
